Sztuka inspirowana zbiorem japońskich opowieści wydanych pod tym samy tytułem. Zamierzeniem zespołu było przeniesienie widza w świat kultury i poetyki Dalekiego Wschodu. Dzieje się to poprzez szereg form: muzykę na japońskim koto i bębnach taiko, grę świateł i obraz. Na scenie pojawiają się dwie przestrzenie, dwa światy: rzeczywisty - surowy, stonowany i piękny i bajkowy - nierzeczywisty, senny. Historia dwóch japońskich dziewcząt opowiada o pojednaniu, o tym co nas ogranicza, nawet jeśli nie jest to rzeczywiste i powoduje, że nie potrafimy być szczęśliwi. Trudno samemu rozpoznać własne ograniczenia, czasami potrzeba tragedii lub spojrzenia na siebie z innej perspektywy, aby zobaczyć to, co najważniejsze ...